Als ik één ding heel zeker wist, dan was dat dat ik moeder zou worden! Ik speelde vader en moedertje, moederde over mijn jongere broertje, de jongere kinderen uit de buurt, hielp als leerling uit groep 8 de kinderen uit groep 3 lezen, was au-pair in diverse gezinnen.

Maar het gebeurde niet. Ook al deed ik er echt alles aan om wel moeder te kunnen worden (operatie, accupunctuur- en kruiden behandelingen, 6 ICSI pogingen). Mijn moederhart moest leren om zonder eigen kinderen te leven. Vanuit eigen ervaring ken ik het verdriet en de rouw om mijn eigen ongewenste kinderloosheid.

Geen moeder worden is een vorm van levend verlies, het reist met je mee, het heeft geen eindtijd. Mensen in je omgeving die kinderen krijgen, maar ook de latere fase, waarin je geen oma of opa zult worden. Getuige te zijn van gezinsleven bij anderen en zelf de pijn van het gemis ervaren. Je kunt je verlangen om moeder te worden niet 1 op 1 vervangen door iets anders. Ook al kan de omgeving, vanuit onwetendheid, je daar soms suggesties voor geven. Het is een grote vraag, hoe je je leven kunt inrichten zonder kinderen. Daar is geen pasklaar antwoord op. Dat is gaandeweg voelen en ontdekken. Zo is het ook bij mij gegaan.

Wat ik zelf indertijd gemist heb is een veilige bedding om hierover te kunnen delen. Ik kon het wel een keertje vertellen, maar was bang om mensen te vermoeien met mijn rouw hierover. Ik heb daar langzaamaan mijn weg in gevonden, het verdriet is milder geworden. Zo af en toe komt er nog een golf verdriet voorbij. Ik kan daar nu veel beter voor zorgen. Dat is fijn om te voelen.

Door mijn eigen gemis is het idee ontstaan om deze groepen aan te gaan bieden voor anderen. In oprecht delen en je gehoord en gezien voelen schuilt zoveel heling. Mijn eigen ervaring in combinatie met kennis van dit proces en technieken ondersteunt de verwerking.

Bij rouw is het van belang om je lichaam erbij te betrekken. Dat datgene wat je zegt verbonden is met je gevoel. Soms kan dat nog te moeilijk zijn, te pijnlijk. Dan kan het delen beginnen vanuit de veilige plek van het hoofd. En langzaamaan kan het lichaam daar meer en meer bij betrokken worden. Ieder mens heeft daarin z’n eigen natuurlijke tijd. Door lichaam en geest met elkaar te verbinden kan er heling ontstaan.

Ik maak gebruik van specifieke manieren van delen die je helpen om vanuit je gevoel te spreken. Ook zal ik gebruik maken van de methodiek van Internal Family Systems Therapy. Deze methodiek helpt je onder andere om niet helemaal te verdwijnen in het verdriet, maar ook om zorg te dragen voor dat verdriet. Dat is enorm ondersteunend. We zullen uitwisselen in de grote kring, maar ook oefeningen doen in twee- of drietallen. Wellicht komen er ook creatieve oefeningen aan bod. Ik maak een programma voor elke avond, maar voel wat er op dat moment speelt en aan de orde is. Ik zal dat ook checken met jullie als groep. Ik heb de rol van begeleider, maar we doen dit werk samen.